[8/27, 7:17 AM] JagadeeshChandraKrishnan: Bring the Dawn, Dispel the Darkness
When I was a student at a Japanese Buddhist University I heard the word consciousness. Beloved what does it mean?
consciousness you already have, but only in a very small proportion. It is just like an iceberg – one tenth is above water and the rest is under water. Just a little bit is conscious in you.
I am saying something and you are listening to it; without consciousness it is not possible. These pillars of Chuang Tzu Auditorium are not listening – they don’t have consciousness. But we are aware only of a very small piece of consciousness.
Meditation is the whole science of bringing more and more consciousness out of darkness. The only way is to be as conscious as possible twenty-four hours a day. Sitting, sit consciously, not like a mechanical robot; walking, walk consciously, alert to each movement; listening, listen more and more consciously, so that each word comes to you in its crystal-clear purity, its definitiveness. While listening, be silent, so that your consciousness is not covered by thoughts.
Just this moment, if you are silent and conscious you can hear small insects singing their song in the trees. The darkness is not empty, the night has its own song; but if you are full of thoughts then you cannot listen to the insects. This is just an example.
If you become more and more silent, you may start listening to your own heartbeat, you may start listening to the flow of your own blood, because blood is continuously flowing all through your body. If you are conscious and silent, more and more clarity, creativity, intelligence, will be discovered.
There are millions of geniuses who die without knowing that they were a genius. There are millions of people who don’t know why they have come, why they lived and why they are going.
It happened . . . George Bernard Shaw was traveling from London to some other place in England. The ticket checker came and Bernard Shaw looked in all his pockets, opened his suitcase – he was perspiring – the ticket was missing.
The ticket checker said, “I know you; everybody knows you, there is no need to be worried. You must have put it somewhere, don’t be so tense”. Bernard Shaw said, “Who is being tense about the ticket?” The ticket checker said, “Then why are you perspiring and looking so nervous?”
He said, “The problem is that now the question arises of where I am going. It was written on the ticket. Now, are you going to tell me where I am going? Who is going to tell me?” The ticket checker said, “How can I tell you where you are going?”
So Bernard Shaw said, “Then you should go and leave me alone. I have to find the ticket. It is a question of life and death. Where am I going? I must be going somewhere, because I have come to the station, purchased the ticket, entered the compartment. So one thing is certain, I must be going somewhere.”
This is the situation most people never come to know – their consciousness is a hidden treasure. One does not know what it contains unless you awaken it, unless you bring it into light, unless you open all the doors and enter into your own being and find every nook and corner. Consciousness in its fullness will give you the idea of who you are, and will also give you the idea of what your destiny is, of where you are supposed to go, of what your capacities are. Are you hiding a poet in your heart, or a singer, or a dancer, or a mystic?
Consciousness is something like light. Right now you are in deep darkness inside. When you close your eyes there is darkness and nothing else.
One of the great philosophers of the West, C.E.M. Joad, was dying, and a friend, who was a disciple of George Gurdjieff, had come to see him. Joad asked the friend, “What do you go on doing with this strange fellow, George Gurdjieff? Why are you wasting your time? And not only you . . . I have heard that many people are wasting their time.”
The friend laughed. He said, “It is strange that those few people who are with Gurdjieff think that the whole world is wasting its time, and you are thinking that we are wasting our time.” Joad said, “I don’t have much longer to live; otherwise, I would have come and compared.”
The friend said, “Even if you have only a few seconds more to live, it can be done here, now.” Joad agreed. The man said, “You close your eyes and just look inside, and then open your eyes and tell me what you find.”
Joad closed his eyes, opened his eyes and said, “There is darkness and nothing else.” The friend laughed and he said, “It is not a time to laugh, because you are almost dying, but I have come at the right time. You said that you saw only darkness inside?” Joad said, “Of course.”
And the man said, “You are such a great philosopher; you have written such beautiful books. Can’t you see the point, that there are two things – you and the darkness? Otherwise, who saw the darkness? Darkness cannot see itself – that much is certain – and darkness cannot report that there is only darkness.” Joad gave it consideration and he said, “My God, perhaps the people who are with Gurdjieff are not wasting their time. This is true, I have seen the darkness.”
The friend said, “Our whole effort is to make this “I,” the witness, stronger and more crystallized, and to change the darkness into light. And both things happen simultaneously. As the witness becomes more and more centered, the darkness becomes less and less. When the witness comes to its full flowering, that is the lotus of consciousness – all darkness disappears.”
Satbodha, we are here in a mystery school, doing nothing else than bringing more and more crystallization to your witness, to your consciousness; so that your inner being, your interiority, becomes a light, so full and overflowing that you can share it with others.
To be in darkness is to be living at the minimum. And to be full of life is to live at the maximum.
by
Immartal Jagadeesh Krishnan
[8/27, 7:17 AM] JagadeeshChandraKrishnan: விடியலைக் கொண்டு வாருங்கள், இருளை அகற்றுங்கள்
நான் ஜப்பானிய புத்த பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவனாக இருந்தபோது உணர்வு என்ற வார்த்தையைக் கேட்டேன். இதன் பொருள் என்ன?
உங்களுக்கு ஏற்கனவே உள்ள உணர்வு, ஆனால் மிகச் சிறிய அளவில் மட்டுமே. இது ஒரு பனிப்பாறை போன்றது - பத்தில் ஒரு பங்கு தண்ணீருக்கு மேல் மற்றும் மீதமுள்ளவை தண்ணீருக்கு அடியில் உள்ளன. உங்களில் சிறிதளவு உணர்வு இருக்கிறது.
நான் ஒன்று சொல்கிறேன், நீங்கள் அதைக் கேட்கிறீர்கள்; உணர்வு இல்லாமல் அது சாத்தியமில்லை. ஆடிட்டோரியத்தின் இந்தத் தூண்கள் கேட்கவில்லை - அவர்களுக்கு உணர்வு இல்லை. ஆனால் நாம் அறிவின் ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டுமே அறிவோம்.
தியானம் என்பது இருளில் இருந்து மேலும் மேலும் நனவைக் கொண்டுவருவதற்கான முழு விஞ்ஞானமாகும். இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் முடிந்தவரை விழிப்புடன் இருப்பதுதான் ஒரே வழி. உட்கார்ந்து, உணர்வுடன் உட்காருங்கள், இயந்திர ரோபோ போல அல்ல; நடைபயிற்சி, உணர்வுடன் நடக்க, ஒவ்வொரு இயக்கம் எச்சரிக்கை; கேட்பது, மேலும் மேலும் உணர்வுடன் கேளுங்கள், அதனால் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அதன் படிக-தெளிவான தூய்மை, அதன் உறுதியான தன்மையில் உங்களுக்கு வரும். கேட்கும் போது, அமைதியாக இருங்கள், அதனால் உங்கள் உணர்வு எண்ணங்களால் மறைக்கப்படாது.
இந்த நேரத்தில், நீங்கள் அமைதியாகவும் விழிப்புடனும் இருந்தால், மரங்களில் சிறிய பூச்சிகள் தங்கள் பாடலைப் பாடுவதை நீங்கள் கேட்கலாம். இருள் காலியாக இல்லை, இரவுக்கு அதன் சொந்த பாடல் உள்ளது; ஆனால் நீங்கள் எண்ணங்கள் நிறைந்திருந்தால், பூச்சிகளைக் கேட்க முடியாது. இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே.
நீங்கள் மேலும் மேலும் அமைதியாகிவிட்டால், உங்கள் இதயத் துடிப்பை நீங்களே கேட்க ஆரம்பிக்கலாம், உங்கள் சொந்த இரத்த ஓட்டத்தை நீங்கள் கேட்க ஆரம்பிக்கலாம், ஏனென்றால் உங்கள் உடல் முழுவதும் இரத்தம் தொடர்ந்து பாய்கிறது. நீங்கள் விழிப்புடனும் அமைதியாகவும் இருந்தால், மேலும் மேலும் தெளிவு, படைப்பாற்றல், புத்திசாலித்தனம், கண்டறியப்படும்.
தாங்கள் ஒரு மேதை என்று தெரியாமல் உயிரிழக்கும் மேதைகள் கோடிக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள். எதற்காக வந்தோம், எதற்காக வாழ்ந்தோம், எதற்காகப் போகிறோம் என்று தெரியாத லட்சக்கணக்கான மக்கள் இருக்கிறார்கள்.
அது நடந்தது . . . ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷா லண்டனில் இருந்து இங்கிலாந்தில் வேறு சில இடங்களுக்குப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். டிக்கெட் பரிசோதகர் வந்தார், பெர்னார்ட் ஷா தனது எல்லா பைகளிலும் பார்த்தார், அவரது சூட்கேஸைத் திறந்தார் - அவருக்கு வியர்த்துக்கொண்டிருந்தது - டிக்கெட் காணவில்லை.
டிக்கெட் பரிசோதகர், “எனக்கு உன்னை தெரியும்; எல்லோருக்கும் உங்களைத் தெரியும், கவலைப்படத் தேவையில்லை. எங்காவது போட்டிருக்கீங்க, ரொம்ப டென்ஷன் ஆகாதீங்க”. பெர்னார்ட் ஷா, "யார் டிக்கெட்டைப் பற்றி டென்ஷனாக இருக்கிறார்கள்?" டிக்கெட் பரிசோதகர், “அப்படியென்றால் ஏன் வியர்த்து, பதட்டமாக இருக்கிறாய்?” என்றார்.
அவர், “பிரச்சனை என்னவென்றால், இப்போது நான் எங்கே போகிறேன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. டிக்கெட்டில் எழுதப்பட்டிருந்தது. இப்போது, நான் எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லப் போகிறாயா? யார் என்னிடம் சொல்லப் போகிறார்கள்?” டிக்கெட் பரிசோதகர், "நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்கள் என்பதை நான் எப்படி சொல்ல முடியும்?"
எனவே பெர்னார்ட் ஷா, “அப்படியானால் நீங்கள் போய் என்னை விட்டுவிடுங்கள். நான் டிக்கெட்டைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். இது வாழ்க்கை மற்றும் இறப்பு பற்றிய கேள்வி. நான் எங்கே போகிறேன்? நான் எங்காவது போகிறேன், ஏனென்றால் நான் நிலையத்திற்கு வந்து, டிக்கெட்டை வாங்கி, பெட்டியில் நுழைந்தேன். எனவே ஒன்று நிச்சயம், நான் எங்காவது செல்ல வேண்டும்.
பெரும்பாலான மக்கள் ஒருபோதும் அறியாத சூழ்நிலை இதுதான் - அவர்களின் உணர்வு ஒரு மறைக்கப்பட்ட புதையல். நீங்கள் அதை எழுப்பாத வரை, நீங்கள் அதை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வராத வரை, நீங்கள் எல்லா கதவுகளையும் திறந்து உங்கள் சொந்த இருப்புக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொரு மூலையையும் மூலையையும் கண்டுபிடிக்காத வரை, அதில் என்ன இருக்கிறது என்று ஒருவருக்குத் தெரியாது. நனவு அதன் முழுமையில் நீங்கள் யார் என்ற கருத்தை உங்களுக்குத் தரும், மேலும் உங்கள் விதி என்ன, நீங்கள் எங்கு செல்ல வேண்டும், உங்கள் திறன்கள் என்ன என்பதைப் பற்றிய யோசனையையும் உங்களுக்கு வழங்கும். உங்கள் இதயத்தில் ஒரு கவிஞரையோ, ஒரு பாடகரையோ, அல்லது ஒரு நடனக் கலைஞரையோ, அல்லது ஒரு மாயவித்தையையோ மறைத்து வைத்திருக்கிறீர்களா?
உணர்வு என்பது ஒளி போன்ற ஒன்று. இப்போது நீங்கள் உள்ளே ஆழ்ந்த இருளில் இருக்கிறீர்கள். கண்ணை மூடிக் கொண்டால் இருளே தவிர வேறொன்றுமில்லை.
மேற்குலகின் சிறந்த தத்துவவாதிகளில் ஒருவரான சி.இ.எம். ஜோட் இறந்து கொண்டிருந்தார், ஜார்ஜ் குருட்ஜீப்பின் சீடரான ஒரு நண்பர் அவரைப் பார்க்க வந்திருந்தார். ஜோட் நண்பரிடம் கேட்டார், "இந்த விசித்திரமான சக ஜார்ஜ் குர்ட்ஜீஃப் உடன் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? ஏன் நேரத்தை வீணடிக்கிறீர்கள்? நீங்கள் மட்டுமல்ல. . . பலர் தங்கள் நேரத்தை வீணடிக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.
நண்பர் சிரித்தார். அவர் கூறினார், "குர்ட்ஜீஃப் உடன் இருக்கும் அந்த சிலர் முழு உலகமும் தனது நேரத்தை வீணடிப்பதாக நினைப்பது விசித்திரமானது, நாங்கள் எங்கள் நேரத்தை வீணடிக்கிறோம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்." ஜோட், “எனக்கு அதிக நாட்கள் வாழ வேண்டியதில்லை; இல்லாவிட்டால் நான் வந்து ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருப்பேன்.
நண்பன் சொன்னான், “உனக்கு இன்னும் சில வினாடிகள் இருந்தால் போதும், இப்போது இங்கேயே செய்துவிடலாம்”. ஜோட் ஒப்புக்கொண்டார். அந்த மனிதர், "நீங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டு உள்ளே பாருங்கள், பின்னர் உங்கள் கண்களைத் திறந்து, நீங்கள் கண்டதை என்னிடம் சொல்லுங்கள்."
ஜோட் கண்களை மூடி, கண்களைத் திறந்து, "இருட்டு இருக்கிறது, வேறு எதுவும் இல்லை" என்றார். நண்பர் சிரித்தார், “இது சிரிக்க வேண்டிய நேரம் அல்ல, ஏனென்றால் நீங்கள் கிட்டத்தட்ட இறக்கிறீர்கள், ஆனால் நான் சரியான நேரத்தில் வந்துள்ளேன். உள்ளே இருளை மட்டுமே பார்த்ததாகச் சொன்னாய்?” ஜோட், "நிச்சயமாக."
அதற்கு அந்த மனிதர், “நீ இவ்வளவு பெரிய தத்துவவாதி; இவ்வளவு அழகான புத்தகங்களை எழுதியிருக்கிறீர்கள். நீங்களும் இருளும் - இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன என்பதை உங்களால் பார்க்க முடியவில்லையா? இல்லையெனில் இருளை யார் கண்டார்கள்? இருள் தன்னைப் பார்க்க முடியாது - அது மிகவும் உறுதியானது - மற்றும் டிஇருள் மட்டுமே இருப்பதாக ஆர்க்னஸ் தெரிவிக்க முடியாது. ஜோட் அதைப் பரிசீலித்து, “கடவுளே, ஒருவேளை குருட்ஜீஃப் உடன் இருப்பவர்கள் தங்கள் நேரத்தை வீணடிக்கவில்லை. இது உண்மை, நான் இருளைப் பார்த்தேன்.
நண்பர் சொன்னார், "எங்கள் முழு முயற்சியும் இந்த "நான்" என்ற சாட்சியை வலுவாகவும், மேலும் படிகமாகவும் ஆக்குவதற்கும், இருளை ஒளியாக மாற்றுவதற்கும் ஆகும். மேலும் இரண்டு விஷயங்களும் ஒரே நேரத்தில் நடக்கும். சாட்சி மேலும் மேலும் மையமாக ஆக, இருள் குறைகிறது. சாட்சி தன் முழு மலர்ச்சிக்கு வரும்போது, அதுவே உணர்வின் தாமரை - எல்லா இருளும் மறைந்துவிடும்.
சத்போதா, நாங்கள் இங்கே ஒரு மர்மப் பள்ளியில் இருக்கிறோம், உங்கள் சாட்சிக்கு, உங்கள் உணர்வுக்கு மேலும் மேலும் படிகமயமாக்கலைக் கொண்டு வருவதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யவில்லை; அதனால் உங்கள் உள்ளம், உங்கள் உள்ளம், ஒரு ஒளியாக மாறும், அதனால் நீங்கள் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும்.
இருளில் இருப்பது என்பது குறைந்தபட்சமாக வாழ்வதாகும். மேலும் வாழ்வில் நிறைந்திருப்பது என்பது அதிகபட்சமாக வாழ்வதாகும்.
Immartal Jagadeesh Krishnan
